Tuesday, December 30, 2008

பட்டது போதும் சிலைகளாலே!

ஊருக்கு ஊர், தெருவுக்குத் தெரு சிலைகளை நடுரோட்டில் வைப்பதில் நமக்குள்ள ஆசை ஆலாதியானது. யாராவது ஒருத்தர் பிரபலமாகி விடக்கூடாது. உடனே அவருக்குச் சிலை வைக்கக் கிளம்பிவிடுவார்கள் தமிழர்கள். ஒருவர் பிரபலமாகிவிட்டால் அவருடைய பெயரைக் குடியிருப்பு பகுதிகளுக்குச் சூட்டுவது, இன்னும் ஒருபடி மேலே போய் சிலை வைப்பது என்பது தமிழ் மகா ஜனங்களின் ஆதிக் கலாச்சாரம். சிலை வைப்பது, சம்பந்தப்பட்டவர்களைப் பெருமைப்படுத்துகிறது என்பது தமிழ் மக்களின் நினைப்பு.


கோவில்களில் கூட, அந்தக் கோவிலைக் கட்டிய அரசனின் சிலை, பிரகாரத்தில்
எங்காவது நின்று கொண்டிருக்கிறது. இந்த ஜனநாயக யுகத்தில், அரசியல் தலைவர்கள் ஊருக்கு ஊர், தெருவுக்குத் தெரு ஆங்காங்கே சிலைகளாக நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களது பிறந்த தினம், இறந்த தினங்களில், வாழும் அரசியல்வாதிகளில் ஆத்திகர், நாத்திகர் எல்லோருமே மாலை அணிவித்து மரியாதை செய்வது என்பது, தற்கால அரசியல் சடங்காகவே மாறிவிட்டது.

சுயமரியாதைவாதிகள், நாத்திகர்களுக்குப் பிறரை வணங்கிப் போற்றுவதில் நம்பிக்கை கிடையாது. ஆனால், பெரியார், அண்ணாதுரை போன்ற தங்களுடைய அபிமானத்துக்குரிய அரசியல் தலைவர்களின் சமாதிகளுக்குச் சென்று மலர் வளையம் வைப்பது, அல்லது மலர்களைத் தூவி வழிபடுவதில் மட்டும் எல்லையில்லாத இன்பம். அவர்களுடைய பிறந்த, இறந்த தினங்களில் அணியணியாகச் சென்று அவர்களது சிலைகளுக்கு மாலை மரியாதை செய்வதில் அளவற்ற ஈடுபாடு.

"மலர் தூவுதல், மாலை அணிவிப்பது எல்லாம் ஆத்திகர்களின் செயல்கள். அதையே கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாத தங்களது நாத்திகத் தலைவர்களுக்கு ஏன் செய்ய வேண்டும்' என்று சில சனாதனிகள் கேட்டுக்கொண்டு திரிகிறார்கள். கடவுளைத்தானே வழிபடக்கூடாது, மனிதர்களை வழிபடக்கூடாது – என்று எந்தச் சுயமரியாதைத் தத்துவமும் சொல்லவில்லையே? "மனித வழிபாடு' கலப்படமற்ற, ஒரிஜினல் தமிழ்ப் பண்பாட்டில் சேர்த்தி என்பது, இந்தப் பழம் பஞ்சாங்கங்களுக்கு எங்கே தெரியப் போகிறது?

ஆத்திகத்தில் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் காந்திக்கும், நேருவுக்கும் சிலை வைத்து வணங்கினார்கள். அந்த மாதிரித்தானே சுயமரியாதைத் தலைவர்களுக்கும் சமாதி மரியாதை, சிலை மரியாதை எல்லாம் நடைபெறுகின்றன? இது தெரியாமல் சில வீணர்கள், சுயமரியாதைத் தலைவர்களுக்குச் சிலை மரியாதை செய்வதைக் குறை சொல்லிக்கொண்டு திரிகிறார்கள்.

இந்த அடிப்படையில்தான் திருவள்ளுவரும் ஆங்காங்கே சிலையாகச் சமைந்து உட்கார்ந்திருக்கிறார் அல்லது நிற்கிறார். பெரியார் பக்தி, அண்ணாதுரை பக்தி மாதிரி, திருவள்ளுவர் பக்தியும் கலப்படமில்லாத, ஒரிஜினல் திராவிட பக்தியில் சேர்ந்ததுதான். வள்ளுவரை "அய்யன்' திருவள்ளுவராக்கி விட்டார்கள்.

திருவள்ளுவரிடம் உள்ள ஒரு சிறு இடைஞ்சல் என்னவென்றால், அவருக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இருந்திருக்கிறது. அக்காலத்துப் பெரும்பாலான புலவர்களைப் போல், எடுத்ததுமே அய்யன் திருவள்ளுவர், கடவுளை வாழ்த்தத் தொடங்கி விடுகிறார். ஊழ்வினையை நம்புகிறார். இதுபோல் ஆங்காங்கே திராவிட தத்துவத்துக்கு ஒவ்வாத சில நெருடல்கள் அய்யனிடம் இருக்கின்றன. இருந்தாலும், அய்யன், அய்யனே!

திருவள்ளுவர் மீது ஏற்பட்ட அபரிமிதமான பக்தியில், கன்னியாகுமரியில் "அய்ய'னுக்குப் பிரம்மாண்டமான சிலை வைத்தது போதாது என்று, பெங்களூரிலும் ஒரு சிலை வைக்க வேண்டும் என்று திராவிட ஆர்வலர்கள் வீறுகொண்டெழுந்தனர். பெங்களூரில் வள்ளுவருக்குச் சிலையும் செய்துவிட்டார்கள். ஆனால், சிலை என்றால் அது முறையான சடங்குகளின் பிரகாரம் திறக்கப்பட வேண்டாமா?

திருவள்ளுவருக்கு அமைக்கப்பட்டுள்ள பெங்களூர் சிலை, பல ஆண்டுகளாகத் திறக்கப்படாமல் உள்ளது. திராவிட சுயமரியாதைக்கு இது பெரிய இழுக்காக உள்ளது. மத்திய அரசு செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி, பெங்களூரில் உள்ள அய்யன் திருவள்ளுவருக்கு, ஏதாவது விமோசனம் தேட முடியாதா என்று கருணாநிதி பார்க்கிறார்.

இதற்கு தமிழக காங்கிரஸ் கட்சியிலிருந்தும் ஆதரவுக் குரல்கள் எழுந்துள்ளன.
குமரி அனந்தன் "பெங்களூர் சிலையைத் திறக்க ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்' என்று திராவிடத் தலைவர்களின் அடியை ஒட்டிக் கேட்டுக்கொண்டுள்ளார். தமிழ்நாட்டுக்
காங்கிரஸ் கட்சியைப் பொறுத்தவரை, அது எந்தத் திராவிடக் கட்சியுடன் கூட்டு வைத்துள்ளதோ, அதற்கு ஜால்ரா போடுவது என்பதுதான் வாடிக்கை. முன்பு அ.தி.மு.க.விற்கு அடங்கிய பாளையக்காரனாக இருந்தது. இப்போது தி.மு.க.வுக்கு அடங்கிய கூட்டணிப் பாளையக்காரனாகத் தாளம் போடுகிறது.

பெங்களூர் என்ன தமிழ்நாட்டிலா இருக்கிறது, நினைத்தவுடனே திருவள்ளுவர் சிலையை வைப்பதற்கும், திறப்பதற்கும். அது கர்நாடக மண். தமிழ்நாட்டில் திராவிட வெறி, தமிழ் இன வெறி இருக்கிற மாதிரி, கர்நாடகத்திலும் கர்நாடக வெறி, கன்னட வெறி தலைவிரித்து ஆடுகிறது.

இப்போது கர்நாடகத்தில் அகில இந்தியப் பார்வை கொண்ட நிஜலிங்கப்பா போன்ற தலைவர்கள் இல்லை. அகில இந்தியக் கட்சிகளின் கர்நாடகத் தலைவர்களே கன்னட வெறி, பிராந்திய வெறியைத் தூண்டிவிட்டு, ஓட்டு வாங்குவதில் மும்முரமாக உள்ளார்கள்.

காவிரித் தண்ணீரை தமிழ்நாட்டுக்கு விட மாட்டேன் என்பது, கிருஷ்ணா நீரை
ஆந்திரத்துக்குத் தரமாட்டேன் என்று சொல்வது, ஹொகேனக்கல்லில் குடிநீர்த் திட்டத்தை நிறைவேற்ற விட மாட்டேன் என்று சண்டைக்கு வருவது... போன்ற கர்நாடக பிராந்திய வெறிதான், கர்நாடக அரசியலில் செல்லுபடியாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த நேரத்தில் போய், அய்யன் திருவள்ளுவருக்கு பெங்களூரில் சிலை திறக்க வேண்டும் என்றால் எப்படி?

காவிரிப் பிரச்சனையே இன்னும் முழுசாகத் தீர்ந்தபாடில்லை. காவிரி தண்ணீர் விஷயத்தில் தமிழகமும், கர்நாடகமும் ஏதோ பாகிஸ்தானும், இந்தியாவும் போல் மோதிக்கொண்டிருக்கின்றன. தமிழகம், நம் நாட்டிலுள்ள சக மாநிலம்தான் என்ற நினைப்பே கர்நாடகத்துக்கு இல்லை. போதும் போதாதற்குத் தமிழகத் திரைப்பட நடிகர்கள் வேறு காவிரி, ஹொகேனக்கல் என்று, நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் கர்நாடகத்துடன் மல்லுக்கு நிற்கிறார்கள். பதிலுக்கு கன்னட வெறியர்கள், தமிழ்த் திரைப்படங்களைத் திரையிடவிட மாட்டோம் என்று, தியேட்டர்களில் தமிழ்ப்பட பேனர்களைக் கிழித்துத் தங்கள் மொழி விசுவாசத்தைக் காட்டிக்கொள்கிறார்கள்.

ஏற்கெனவே தமிழ்நாட்டில் உள்ள சில ஜாதி அமைப்புகள், நீண்ட நெடுங்காலமாக பரஸ்பரம் அம்பேத்கர், முத்துராமலிங்கத் தேவருடைய சிலைகளை அவமதித்து,
தங்கள் ஜாதி அபிமானத்தை நிலைநாட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன. உள்ளூர் சிலைகளால் படுகிறபாடு போதாதென்று, அடுத்த மாநிலத்தில் போய் அய்யன் திருவள்ளுவருக்குச் சிலை வைத்தே ஆக வேண்டும் என்று சொன்னால், இவர்களது மொழி வெறி எவ்வளவு ஆபத்தானது? நம் மாநிலத்திலுள்ள சில அரசியல் தலைவர்களின் சிலைகளால் படுகிற தொல்லைகள் போதாதென்று இது வேறா?

தமிழ் வெறி, தமிழர் இத்யாதிகளுக்குப் பதிலடி கொடுப்பதற்காகவே கர்நாடகத்தில் வட்டாள் நாகராஜ், கன்னட ரக்ஷணா வேதிகேயின் நாராயண கௌடா போன்ற கன்னட வெறியர்கள் திரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். சில தினங்களுக்கு முன் பெங்களூரில், திருவள்ளுவர் சிலையைத் திறப்பதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து, கன்னட ரக்ஷணா வேதிகேவின் நாராயண கௌடா, லால்பாக் எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலை மறித்து மறியல் செய்தார்.

அத்துடன் நாராயண கௌடா விடவில்லை. எங்களுடைய கன்னடக் கவிஞர் சர்வக்ஞருக்கு தமிழ்நாட்டில் சிலை வைக்க வேண்டும் என்றும் திருவாய் மலர்ந்தருளி, தனது கன்னட வெறியை நிலைநாட்டியிருக்கிறார். "சர்வக்ஞர் சிலையைச் சென்னையில் திறந்தே தீருவேன்' என்று நாராயண கௌடா செயலில் இறங்கினால் என்ன செய்ய முடியும்? இருக்கிற அம்பேத்கர், முத்துராமலிங்கத் தேவர் சிலை
விவகாரங்களுடன், கன்னடத்துச் சர்வக்ஞர் விவகாரமும் சேர்ந்துவிடும். பிறகு, சர்வக்ஞர் சிலையை அவமதித்துவிட்டார்கள் என்று ஒரு கூட்டம் கிளம்பும். இது தேவையா?

"அய்யன்' திருவள்ளுவருக்குத் தமிழகம் பூராவும் இருக்கிற சிலைகள் போதாதா? "பெங்களூரில் போய்த்தான் "அய்யன்' திருவள்ளுவருக்குச் சிலை வைப்பேன்' என்றால், வட்டாள் நாகராஜ், நாராயண கௌடா போன்ற கன்னட வெறியர்களுக்கும், நமக்கும் என்ன வித்தியாசம்? "கன்னட வெறிக்குத் தமிழ் வெறி' என்று கச்சை கட்டுவதுதான் திராவிட, சுயமரியாதை இத்யாதிக் கலாச்சாரமோ என்னவோ? யார் கண்டது?

நன்றி - துக்ளக் 25/12/2008

No comments: